by οβροχοποιός

παράξενο πράγμα

σε κοιτώ στην απέναντι πλευρά του τραπεζιού
πίνεις μαύρο τσάι, παίρνεις ένα κύβο ζάχαρης,
ανακατεύεις απαλά, και ύστερα ξαναδοκιμάζεις
ενώ μιλάμε για λογοτεχνία, πολίτικη, φιλοσοφία, μουσική
για τα ίδια πράγματα που μιλούσαμε πάντα
κάνοντας τι ίδιες χειρονομίες, τα ίδια αστεία
μόνο που το γέλιο έγινε ευγενικό μειδίαμα
δεν ξέρω τι άλλαξε
ίσως που μεγαλώσαμε
βλέπω άσπρες ρίζες σκόρπιες εδω και εκεί
μια δυο ρυτίδες κάτω απ’ τα ματιά
ίσως όλη αυτή η αναμονή να κούρασε
βάρυναν μέσα μας οι προσδοκίες
ίσως, χίλια μύρια ίσως, ανίκανα να μου εξηγήσουν
πως για σένα κάποτε πίστευα θα πέθαινα
και τώρα, μου αρκεί ένα κέρασμα το μαύρο τσάι που πίνεις

όλα περνούν έγραφε ο Σεφέρης, κι είχε δίκιο. Μιας και πέρασες, όλα εν τέλει θα περάσουν. Απόψε, μπορούμε να κοιμηθούμε ήσυχοι

 

Advertisements