περί χρόνου

by nakedsparrows

Με αφορμή μια συζήτηση σε μια σημερινή παρέα. Με αιτία τον χρόνο. Μιλούσαν, δεν συμμετείχα, για τα ευρήματα της Αμφίπολης. Αν είναι του Αλέξανδρου, του Καισαρίωνα, του οποιοδήποτε. Κάποιος είπε ‘’δεν με νοιάζει με κούρασε όλη αυτή η αρχαιολαγνεία, όλα τα φτιαξαν οι Έλληνες κτλ’’. Τον ρώτησα πως νιώθει όταν βλέπει κάτι αρχαίο. Μου είπε τίποτα. Τον ρώτησα συγκεκριμένα αν έχει πάει ποτέ στον ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο. Δεν έχει πάει μου είπε, αλλά και γιατί να πάει, ο κόσμος έχει πάει χιλιάδες χρόνια μπροστά. Στο Ντουμπάι, είπε, έχουν ουρανοξύστες ίσα με βουνά, γιατί να ασχολούμαστε με κιτρινισμένες πέτρες. Δεν έχω πάει στο Ντουμπάι, και πιθανότατα δεν θα πάω ποτέ. Στην Ελλάδα δεν μπορώ να δω ουρανοξύστες ίσους με βουνά. Έχω πάει στο Σούνιο. Έχω δει τις πέτρες που τους δίνει μορφή ο ήλιος και ο χρόνος, και από κάτω είδα το μπλε να ανοίγεται μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι. Από εδώ ο μύθος λέει έπεσε ο Αιγαίας όταν είδε τον Θησέα να γυρίζει με τα μαύρα πανιά, εδώ καθόταν ο Ξέρξης και παρακολουθούσε την ναυμαχία της Σαλαμίνας, εδώ γινόταν μυστικές αποβάσεις στρατιωτών στην κατοχή. Αλήθεια λέει ο συνομιλητής, έχουμε μείνει πίσω. Και πάλι αλήθεια λέει ότι δεν τα φτιαξαν όλα οι Έλληνες. Ξέρω πως πια δεν φαντάζει τόσο σπουδαίο να βάλεις μια μαρμάρινη πέτρα πάνω σε άλλη. Αλλά να μένει σταθερή αυτή η πέτρα 2500 χρόνια, είναι. Ξέρω επίσης, ότι ο παππούς μου, ο πατέρας μου, πιθανότατα δεν υπήρξαν οι πιο σπουδαίοι άνθρωποι από καταβολής κόσμου. Ξέρω ότι τα πιάτα που κρύβει η μάνα μου στο ντουλάπι γιατί της τα φερε ο πατέρας της από την Γερμανία, δεν είναι φτιαγμένα με τον καλύτερο πυλό. Ξέρω ότι το μαντήλι που έχω κρυμμένο δεν είναι από μετάξι. Αλλά αυτά είναι τα μόνα κειμήλια που έχω. Η ιστορία μου. Ο χρόνος μου. Τις πέτρες την μία πάνω στην άλλη μπορείς να τις δεις ως πέτρες. Σίγουρα μπορείς. Όπως σίγουρα μπορείς να δεις ως πλαστικό τις φωτογραφίες δικών σου στο άλμπουμ. Θα τις αντάλλαζες αυτές τις κίτρινες φωτογραφίες με κάποιες καινούργιες, με ψηφιακά, πανέμορφα, άγνωστα πρόσωπα; Αλλά στην τελική το ερώτημα δεν είναι τι βλέπεις, αλλά τι νιώθεις. Δεν κάνω μάθημα σε κανέναν. Πιστέψτε, νιώστε ό,τι θέλετε. Θα μου πείτε ζω στο παρελθόν, είμαι αρχαιολάγνος, είμαι το ένα είμαι το άλλο. Δεν με νοιάζει τι θα πείτε. Ξέρω ότι επειδή ως άνθρωποι για ευκολία κάτσαμε και είπαμε αυτό είναι παρελθόν και αυτό είναι μέλλον, δεν σημαίνει ότι ο χρόνος όντως χωρίζεται. Τα πάντα είναι τώρα, και τα πάντα είναι συνέχεια. Ο μεγάλος Ηράκλειτος. Ο Παρμενίδης. Ο Καντ και ο Βιτγκενστάιν. Τα είπαν. Το ξέρουν και οι πέτρες. Οι κιτρινισμένες πέτρες.

Ξύπνησα με το μαρμάρινο τούτο κεφάλι στα χέρια
που μου εξαντλεί τους αγκώνες και δεν ξέρω πού να
τ’ ακουμπήσω.
Έπεφτε το όνειρο καθώς έβγαινα από το όνειρο
έτσι ενώθηκε η ζωή μας και θα είναι πολύ δύσκολο να
ξαναχωρίσει.

Γιώργος Σεφέρης ‘’Μέμνησο λουτρών οις ενοσφίσθης’’

Advertisements