ιστορία σε Μ’ μείζον

by nakedsparrows

Δωμάτιο νοσοκομείου. Υπάρχουν δυο κατάκοιτοι ξαπλωμένοι ο ένας αντικρυστά στον άλλον- ο πρώτος είναι ακουμπισμένος στο κρεβάτι δίπλα από το παράθυρο και ο δεύτερος στο κρεβάτι δίπλα στον τοίχο. Μόνο ο πρώτος μπορεί να δει έξω. Μέρες και νύχτες περιγράφει στον άλλον κατάκοιτο τον κόσμο που βλέπει από το παράθυρο. Με τον καιρό ο κατάκοιτος στο κρεβάτι του τοίχου δεν θέλει να ακούει τις περιγραφές, θέλει να δει με τα δικά του μάτια. Με τον καιρό ο άλλος κατάκοιτος σταματάει να μιλάει. Κάποιο βράδυ βήχει δυνατά, κογχάζει. Ο δεύτερος κατάκοιτος δεν ζητάει βοήθεια. Το πρωί ο πρώτος είναι νεκρός και ο δεύτερος μεταφέρεται στο κρεβάτι δίπλα από το παράθυρο. Κοιτάζει έξω. Δεν βλέπει τίποτα, μόνο έναν τοίχο. Κλείνει τα μάτια, για μέρες, για χρόνια, δεν θυμάται. Κάποιο πρωί φέρνουν στο δωμάτιο του έναν καινούργιο κατάκοιτο και τον ακουμπούν στο κρεβάτι του τοίχου. Ανοίγει τα μάτια κι αρχίζει να μιλάει για τον κόσμο.

»αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας» ¨Άξιον εστί, Οδ. Ελύτης

Advertisements